font resizer

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2D. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2D. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

2D is back!

In the late 20th century (meaning 15 years ago…) three-dimensional games made their appearance in the console gaming scene (wow!). What were the three-dimensional games? A bit like turning time back to the Atari 2600 where to play a game required a large (if not huge) amount of imagination. If you saw a brown vertical line and a green square on top you "understood" that that was, of course, a tree (like kindergarten paints!). Like then, in the mid 90’s the 32bit machines, where the 3D games flourished (there were 3D at 16bit but I don’t even want to comment on that ...), you imagined that this irregular polygon that has something that resembles a head, something that look like feet and something that look like hands is a very sexy woman known as Lara Croft (the first woman that had a protractor bra – but then again if she didn’t have breasts you could easily mistaken her for George the ugly neighbour).

Since then all games were converted into 3D. Old franchises reconstructed (some with great success and others with even greater failure), genres have disappeared or changed direction. Everything had to be 3D. And some few side-scrollers that were released at that time (Abe's Odyssey, Klonoa, Heart of Darkness, Mischief Makers, etc.) had even, a sense of 3D.


Of course, since then much have changed. Nowadays when we say that three-dimensional games are realistic, they usually are. Well in 1994 we were saying the same... From the previous generation (which began with Dreamcast – Rez(t) in Peace) games became less a cheese grater (several angles) and more like a ruler (straight lines) of course some problems remain, most of a much lesser extent. The wayward camera, the "I’m get my ass kicked and don’t know from whom" effect, the limited draw distance, the pop-ups (can someone tell me how this wall appeared in front of my Lamborghini???) Etc.

Now the 3D is just the industry standard, if any game is in 2D journalists-reviewers-publishers are displaying a huge, neon, sign at the presentation-press release to clarify the difference. What was once one-way has become cult!

But realism is rather boring. Lately more and more new ventures take us back to the roots of gaming. Games that if became 3D would take the ride down like many other before (Hey Sonic, found anything at the classifieds?). The games use effectively the graphics of the current consoles, but the gameplay is the good old side-scrolling that everyone loved, with modern additions in order to put them at the spotlight (as an alternative but with prospects of mainstream – like James Blunt ... but less boring)

Last year's success of Braid, the excellent Shadow Complex, the highly praised Muramasa: The Demon Blade, the version of A Boy and his Blob, which is at least remarkable, and the “hybrid” Little Big Planet show us that 2D reappears in the dynamic arena of video games. Not to mention a few diamonds for the DS (which can’t handle 3D very effectively) which stand out, like New Super Mario Bros, Castlevania-All of them-, Contra 4, Megaman, etc.

And what awaits us in 2010? New, back to basics 2D Sonic (Sega if you screw this up I’ll &%$#@&%), Metroid from Team Ninja with 2D-3D gameplay (hurray!) And who knows what new XBLA / WiiWare / PSN masterpiece (Lost in Shadow anyone?) will arise from nowhere to remind us where it all started (prehistoric period - ugh!) and where is everything today (are you playing with that Playstation again? -No sweetheart it’s a movie I’m watching!).

2D ιζ μπακ!!!


Στα τέλη του 20ου αιώνα (πριν καμία 15αριά χρόνια δηλαδή) έκαναν την εμφάνιση τους στο (console) gaming σκηνικό τα τρισδιάστατα παιχνίδια (ουάου!). Τι ήταν τα τρισδιάστατα παιχνίδια; Ήταν σαν να γυρίζαμε τον χρόνο πίσω στο Atari 2600 όπου χρειαζόταν μεγάλη (για να μην πω τεράστια) φαντασία για να παίξεις ένα παιχνίδι. Έβλεπες μια καφέ κάθετη γραμμή και ένα πράσινο τετράγωνο στην κορυφή της και «καταλάβαινες» ότι πρόκειται, φυσικά, για ένα δέντρο (καλά άμα είχες και μεγάλη φαντασία ήξερες ότι πρόκειται για δέντρο αειθαλές της οικογένειας των εσπεριδοειδών με ύψος 2,87 αλλά αυτό ήταν για τους «εκλεκτούς»). Όπως το 2600 έτσι και τα 32bit μηχανήματα στα μέσα της δεκαετίας του ’90 όπου και άνθισαν τα 3D παιχνίδια (υπήρχαν και στα 16bit αλλά ας μην το σχολιάσω καλύτερα…) φανταζόσουνα ότι αυτό το ακανόνιστο πολύγωνο που έχει κάτι που μοιάζει με κεφάλι, κάτι που μοιάζει με πόδια και κάτι που μοιάζει με χέρια είναι μια πολύ σέξι γυναίκα και την λένε Lara Croft (η πρώτη γυναίκα που μέτραγε το στήθος της με μοιρογνωμόνιο - καλά αν δεν είχε και το στήθος θα μπορούσες να την περάσεις άνετα για τον Γιώργο τον περιπτερά, αλλά άλλο αυτό).

Από τότε όλα τα παιχνίδια που κυκλοφορούσαν μετατρέπονταν σε 3D. Παλιά franchises αναδημιουργήθηκαν (άλλα με μεγάλη επιτυχία και άλλα με ακόμη μεγαλύτερη αποτυχία), genres εξαφανίστηκαν ή άλλαξαν δρόμο. Όλα έπρεπε να είναι 3D. Και τα λίγα side-scrollers που κυκλοφόρησαν εκείνη την εποχή (Abe’s Odyssey, Klonoa, Heart of Darkness, Mischief Makers κ.α.) είχαν μια «μυτιά», έστω, από 3D.

Φυσικά από τότε έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα. Πλέον τα τρισδιάστατα παιχνίδια όταν λέμε ότι είναι ρεαλιστικά συνήθως είναι. Και το 1994 αυτό λέγαμε αλλά που να ξέρουμε… Από την προηγούμενη γενιά (που την ξεκίνησε το Dreamcast – ελαφριά η καλωδιοταινία που το σκεπάζει) τα παιχνίδια έγιναν λιγότερο τρίφτης για τυρί (πολλές γωνίες) και περισσότερο Αττική οδός (πολλές ευθείες) φυσικά μερικά προβλήματα παραμένουν ίδια από καταβολής του είδους αν και τα περισσότερα σε πολύ μικρότερο βαθμό. Η δύστροπη κάμερα, το «με δέρνουν και δεν ξέρω από πού», το περιορισμένο draw distance, τα pop-ups (μπορεί να μου πει κάποιος πως βρέθηκε αυτός ο τοίχος μπροστά από την Lamborghini μου;;;) κτλ.

Τώρα πια το 3D είναι όχι απλά στάνταρ στην βιομηχανία αλλά όποιο παιχνίδι είναι 2D οι δημοσιογράφοι-reviewers-publishers το αναγράφουν με τεράστια, νέον, γράμματα στην παρουσίαση-δελτίο τύπου για να διευκρινίσουν την διαφορά. Αυτό που κάποτε ήταν μονόδρομος έχει γίνει cult!

Αλλά μάλλον ο ρεαλισμός κουράζει. Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερα νέα εγχειρήματα επιστρέφουν το gaming στις ρίζες του. Παιχνίδια που αν γινόντουσαν 3D θα έπαιρναν την κάτω βόλτα (όμορφή μου Παναγιώτα) όπως πολλά άλλα παλιότερα (Γεια σου Sonic, πως πάει η κάρτα ανεργίας; Την ανανέωσες;). Τα παιχνίδια αυτά εκμεταλλεύονται μεν τις σύγχρονες κονσόλες για να είναι ευπαρουσίαστα αλλά το gameplay τους είναι το παλιό καλό side-scrolling που όλοι αγαπήσαμε, με σύγχρονες προσθήκες που το ανανεώνουν και το επαναφέρουν στο προσκήνιο (ως εναλλακτικό μεν αλλά με προοπτικές mainstream δε – πως είναι οι Πυξ Λαξ; Καμία σχέση…)

Η περσινή επιτυχία του Braid, το φετινό πολύ καλό Shadow Complex, το πολυαναμενόμενο Muramasa: The Demon Blade, η διασκευή του A Boy and his Blob, που είναι αν μη τι άλλο υποσχόμενο και το «υβριδικό» Little Big Planet μας δείχνουν ότι το 2D επανεμφανίζεται δυναμικά στην σκηνή των video games (μπορεί να μην είναι πρώτο όνομα στη μαρκίζα αλλά δεν έγινε και Βίσση…ακόμα). Για να μην αναφέρω μερικά διαμάντια του DS (που λόγω hardware δεν το πολυσηκώνει 3D που να χτυπιέται κατάχαμα) τα οποία ξεχωρίζουν όπως New Super Mario Bros, Castlevania -όλα-, Contra 4, Megaman κ.α.

Και τι μας περιμένει το 2010; Νέος, ανανεωμένος, back to basics 2D Sonic (Sega αν τα κάνεις πάλι θάλασσα την γ*****ς), Metroid από Team Ninja με 2D-3D gameplay (αυτά είναι!) και ποιος ξέρει ποιο καινούριο XBLA/WiiWare/PSN έργο τέχνης (Tower of Shadow;;) θα ξεφυτρώσει από το πουθενά να μας θυμίσει από πού ξεκίνησαν όλα (προϊστορική περίοδος - ουγκ!) και που έφτασαν σήμερα (Πάλι παίζεις με το Playstation ρε αχαΐρευτε; Όχι αγάπη μου ταινία βλέπω!).