Λοστ ιν τρανσλέισιον (Hamenoi sti metafrasi)

Γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε ως επιλογή την Ελληνική γλώσσα στα video games. Φανταστείτε να έκαναν οι publishers ακριβή μετάφραση ακόμη και των τίτλων στα ελληνικά! Θα γέλαγε και ο Jack Thompson με τα χάλια μας. Δείτε μερικά παραδείγματα και θα καταλάβετε.





Tomb Raider - Επιδρομέας τάφων
ποιος έκλεψε το λαδάκι και το θυμιατό από τον τάφο του παππού; Άτιμη Lara Croft…

Canis Canem Edit - Σκύλος τρώει σκύλο
κανιβαλισμένα πεκινουά

Syphon Filter - Φίλτρο σιφονιού
σιγά μην είναι και φίλτρο απορροφητήρα

Twisted Metal - Στριμμένο μέταλλο
καλά αυτός ο λευκοκασσίτερος δεν παίρνει από κουβέντα σου λέω, είναι στριμμένο μέταλλο


Super Mario Bros - Αφοι Υπέρ Μάριο
Είδη υγιεινής, πλακάκια, ντουζιέρες στο 8ο χιλ. εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας απέναντι από το κέντρο διασκεδάσεως «Το Αλύχτισμα»

Spyro: A hero’s tale - Σπύρος: Η ιστορία ενός ήρωα
Κώστας: η ιστορία ενός ωτορινολαρυγγολόγου, Δέσποινα: η ιστορία μιας κλιμακτηρίου

Perfect Dark Zero - Τέλειο Σκοτάδι Μηδέν
μας τέλειωσε κύριε το Τέλειο σκοτάδι θέλετε ένα μέτριο, ένα καλούτσικο; Το Τέλειο μηδέν

Halo – Φωτοστέφανο
το φοράει ο Άγιος Master Chief, μεγάλη η χάρη του

Devil May Cry - Ο Διάβολος μπορεί να κλάψει
σιγά μην πλαντάξει κιόλας, τι τον περάσατε για την Μάρθα Βούρτση;


Dead Space - Νεκρό διάστημα
Να ζήσουμε να το θυμόμαστε

Final Fantasy - Τελευταία φαντασίωση
γιατί ως γνωστόν τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας

Red Dead Redemption - Κόκκινη νεκρή λύτρωση
Βαμμένα κόκκινα μαλλιά και να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει

Getting Up, Contents Under Pressure - Εγερτήριο, περιεχόμενα υπό πίεση ανακινήστε καλά πριν την χρήση, ανάλωση κατά προτίμηση πριν: δείτε το καπάκι


Saints Row - Η σειρά των αγίων
Μετά από σας Αη Λάζαρε. Ευχαριστώ τέκνον μου, μια ανάληψη ήρθα να κάνω

Spyro: Dawn of Dragon - Σπύρος: Η αυγή του δράκου
Στέλιος: το μεσημέρι του μεταξοσκώληκα, Μαριγούλα: το απόγευμα της μπεκάτσας

Soul Calibur - Διαμέτρημα ψυχής
πόση την έχεις δηλαδή;

Animal Crossing - Διάβαση ζώων
προσοχή η ταχύτητα ελέγχεται με ραντάρ από το προβατάκι του χωριού
Rayman: Raving rabbits - Ρέιμαν: Έξαλλα κουνέλια
ούτε κρακ να τα τάιζαν

Altered beast - Μεταβαλλόμενο κτήνος
έχουν και τα κτήνη μια κυκλοθυμία
The Darkness - Τα σκοτάδια
ανάψτε κάνα φως, θα σκοτωθούμε

Limited - Unlimited σημειώσατε 2

Αυτό το άρθρο είναι συλλεκτικό και σε limited edition, με μια φιγούρα του συγγραφέα και μια γιγαντοαφίσα της Άννας Βίσση, δώρα μέσα στο πλαστικό-συλλεκτικό κουτί που μοιάζει με τεφροδόχο. ΜΟΝΟ ΜΕ 199,99€.



Νισάφι ladies and gentlemen (απευθύνομαι σε διεθνές κοινό αλλά δεν ξέρω πως είναι το νισάφι στην εγγλέζικη). Τα σύγχρονα παιχνίδια έχουν καταστρέψει την έννοια του συλλεκτικού. Για κάθε τριτοδεύτερο παιχνιδάκι που κυκλοφορεί μας βγάζουν και μια limited - συλλεκτική edition που μόνο limited δεν είναι μιας και διατίθενται σχεδόν τόσα κομμάτια όσα και για το απλό παιχνίδι. Και πάω εγώ, που μου αρέσει το παιχνίδι, μπορεί και ολόκληρο το franchise, να το αγοράσω σαν γνήσιος φαν (και να σκάσω και το minimum ποσό για συλλεκτική έκδοση που είναι σχεδόν 100 ευρώ) και βλέπω 5-6 κόπιες της “περιορισμένης” έκδοσης στα ράφια. Τι στο καλό την λες limited; Βάλε το un- μπροστά για να μην μπερδευόμαστε κι εμείς...


Κουκλάκια, βιβλιαράκια με artwork, αφίσες, χάρτες, δωρεάν extra χαρακτήρες–όπλα-δονητές και χίλιαδυο καλούδια μέσα σε πολλά κιλά πλαστικού που τα τιμολογούν ακόμη και Χ2 της τιμής του παιχνιδιού. Για ένα παιχνίδι του διαμετρήματος του GTA, για παράδειγμα, είναι λογικό, με τόση μεγάλη fanbase, να βγάλουν συλλεκτικές εκδόσεις (ακόμη και αν αυτές είναι λίγο γελοίες) αλλά όταν βλέπεις για ολοκαίνουρια franchise-wannabe παιχνίδια να κυκλοφορούν συλλεκτικές εκδόσεις (καλέ ποιανού είναι αυτή η φιγούρα που έχει “δώρο” μέσα στο κουτί;) τότε είναι που η έννοια του συλλεκτικού πάει για βρούβες και φέρνει πίσω κάπρι παντελόνι με ασορτί πουκάμισο και σαγιονάρα(;;;).

Έβγαλε η EIDOS το Batman Arkham Asylum σε συλλεκτική έκδοση (ας το δεχτούμε, ο Batman έχει άλλωστε star quality που λέγαν και στο Fame Story). Τι μου δίνεις καλή μου εταιρεία δώρο το μπούμερανγκ του σουπερήρωα “εντοιχισμένο” σε μια πλαστική βάση; Τι να το κάνω φίλτατοι; Να το βάλω πάνω στην βιβλιοθήκη δίπλα στην φιγούρα του Ezio να κάνουν παρέα; Ή να το ξεκολλήσω και να το πετάξω στο κεφάλι του 7χρονου γείτονα που μου ρίχνει την μπάλα στο παράθυρο (ο οποίος έχει πάρει το ίδιο);


Πολύ καλά παραδείγματα limited είναι οι εκδόσεις Kubrick για το GTA III και Vice City. Λίγα κομμάτια (3000 παγκοσμίως) και πολυπόθητα (τουλάχιστον για μένα!). Έτσι νιώθει ο φανατικός μιας σειράς ότι έχει αγοράσει κάτι πιο ξεχωριστό από τους άλλους (σαν τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το κουτί της Πανδώρας, το Duke Nukem Forever) και ότι έψαξε/έφαγε-τον-κόσμο/φίλησε-κατουρημένες-ποδιές για να το βάλει στην συλλογή του.

Γι' αυτό το post αλλού ξεκίνησα, αλλού ήθελα να πάω και αλλού κατέληξα, αλλά το συμπέρασμα μου είναι το ίδιο: κάντε το περιορισμένο - περιορισμένο και το συλλεκτικό – συλλεκτικό για να δώσετε σε κάποιον, που θέλει να πάρει κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι, να νιώσει ότι πραγματικά αγοράζει κάτι ξεχωριστό και σπάνιο (όπως η καρέτα -καρέτα, η μονάχους-μονάχους, οι Duran-Duran και άλλες λέξεις που βγάζουν νόημα μόνο Χ2)!!

(για όσους δεν ήταν το '90 σε ηλικία να εκτιμήσουν την ποιοτική μουσική, αναφέρω ότι στην φωτογραφία του τίτλου είναι οι 2Unlimited - που έκαναν τεράστια επιτυχία στο τέλος του περασμένου αιώνα με dance ηχορυπαντούχα-κομμάτια)

Legacy of Kain: Soul Reaver (PlayStation, Dreamcast)

Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα. Τέτοια σκοτάδια ούτε στον Άδη όταν έχει σιωπητήριο ...

Το Soul Reaver είναι το δεύτερο επεισόδιο της σειράς Legacy of Kain και διαδέχεται το Blood Omen. Αναλαμβάνετε τον ρόλο του Raziel (και όχι του Kain όπως στο πρώτο παιχνίδι), ο οποίος είναι το δεξί χέρι του Kain (που είναι πλέον ο απόλυτος άρχοντας του Nosgoth). Στο εισαγωγικό βίντεο βλέπουμε τον Raziel να τιμωρείται με την ποινή της εσχάτης προδοσίας επειδή τόλμησε να εξελιχθεί , όντας βρικόλακας, πριν από τον Kain, βγάζοντας φτερά (πως τόλμησε;). Ο Kain, λοιπόν ως δίκαιος και δημοκράτης, τύραννος (;;;) του τσακίζει τα φτερά και τον ρίχνει στην λίμνη της αβύσσου (είναι ένα από τα καλύτερα intro που έχω δει σε video game – και δεν υπερβάλω). Ο Raziel όμως ποτέ δεν πεθαίνει (σαν την Ελλάδα), επιζεί και καταλήγει στα βάθη της αβύσσου από όπου και σώζεται, από έναν αρχαίο θεό, σαν ένα μπλε απομεινάρι του προηγούμενου εαυτού του (πως θα ήταν τα στρουμφάκια αν ζούσαν στην Raccoon City πριν την ατομική βόμβα; – κάπως έτσι). Ο θεός αυτός λοιπόν τον ξαναστέλνει πίσω στον Nosgoth για να πάρει την εκδίκηση του. Δεν είναι ακριβώς ζωντανός αλλά ακόμη και αν χάσει όλη του την ενέργεια και πάλι δεν “πεθαίνει” (ούτε ο Highlander τέτοια ανθεκτικότητα) αλλά περνάει σε ένα άλλο, πνευματικό επίπεδο στο οποίο ζουν ψυχές από τις οποίες και τρέφεται για να επιστρέψει στην υλική του υπόσταση (ούτε ο Φώσκολος να το είχε γράψει).


Τα γραφικά είναι πολύ ατμοσφαιρικά μέσα στην καταχνιά και την μουρτζουφλιά. Αποχρώσεις του μαύρου και του... μαύρου δίνουν ένα τόνο μαυρίλας (πλούσια χρωματική παλέτα) που αποσκοπεί να αφαιρέσει κάθε αίσθηση χαράς και ευτυχίας από την ψυχή σας και να σας βάλει στο κλίμα του Nosgoth. Η μετάβαση στον πνευματικό κόσμο είναι εντυπωσιακή και μας αποκαλύπτει μια παράλληλη πραγματικότητα διαφορετική από αυτή του υλικού κόσμου.

Ο χειρισμός είναι πολύ καλός και εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες του dual shock όσον αφορά τους αναλογικούς μοχλούς τουλάχιστον.. Το gameplay του παιχνιδιού συγκρίθηκε με το Tomb Raider, όπως όλα τα action/adventure στα μέσα της δεκαετίας του '90 (είναι και της ίδιας εταιρείας, άλλο που δεν θέλανε). Μην δούνε ελεύθερη κίνηση σε τρισδιάστατο περιβάλλον, αμέσως goth Tomb Raider.Το σημείο που ξεχωρίζει το παιχνίδι είναι ο ήχος. Προσεγμένα voice-overs με βαθιές, χαρακτηριστικές φωνές που σε ανατριχιάζουν και μουσική που σε υποβάλλει.

Ο συγκεκριμένος τίτλος αλλά και ολόκληρη η σειρά Legacy of Kain έχει πολύ καλογραμμένο και βαθύ σενάριο και είναι κατά την άποψη μου άξια να ασχοληθεί κάποιος μαζί τους πάρα τα χρόνακια τους!

Tomb Raider: The Angel of Darkness (PS2)

Αρκετά με τα καλά παιχνίδια… Ήρθε η ώρα για λίγο αυτομαστίγωμα. Και πoιο είναι το κατάλληλο παιχνίδι για να προσφέρει ατελείωτες ώρες μαζοχιστικού gameplay και ανείπωτου ηλεκτρονικού πόνου; Μα φυσικά το Angel of Darkness! Ένα παιχνίδι φτιαγμένο για όλους εσάς που σας αρέσουν τα «ξινά»… Γιατί τι ζητήσαμε πίσω το 2003 από την EIDOS κύριοι; Μια next gen Lara για το PS2 μας. Και μας την έδωσε! Σε όλο της το μεγαλείο. Το παιχνίδι ήταν bug free, είχε την κάμερα που κάθε 3d παιχνίδι ζητάει την Πρωτοχρονιά από τον Αη Βασίλη και φυσικά είχε τον καλύτερο χειρισμό που έχεις συναντήσει σε παιχνίδι από τότε που ξεκίνησαν τα 3d action/adventure games (από το Tomb Raider 1 δηλαδή). Και αυτό ακριβώς είναι το Angel of Darkness το Tomb Raider 1 με καλύτερα γραφικά! Μπράβο EIDOS που μετά από 7 χρόνια κατάφερες να ξανακάνεις τον χειρισμό του PSX μόδα!

Αφού βγάλαμε τα απωθημένα μας στην δύσμοιρη την EIDOS, που ευτυχώς μετά από εκείνη την τραγωδία έβγαλε το Legend και η Lara γλίτωσε από το να κάνει καριέρα στα κόκκινα φανάρια για να βγάλει το ψωμί της, ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο. Είχαμε αφήσει την Lara θαμμένη σε ένα τάφο στο The Last Revelation, το Chronicles δεν το μετράμε όχι μόνο γιατί εξιστορούσε μέσω flash backs αλλά γιατί ήταν ότι του φανεί του λωλοστεφανή, την μια η Lara στο βουνό την άλλη στο παρτέρι ούτε η Λόρα στο μικρό σπίτι στο λιβάδι τέτοια ανεμελιά! Αυτό δεν ήταν Tomb Raider αλλά τα στρουμφάκια με 5 νούμερο σουτιέν! Αφού λοιπόν την αφήσαμε στον τάφο την βρίσκουμε ζωντανή (και υπερβολικά ντυμένη – μακρύ παντελόνι και σακάκι;;;;;) να βολτάρει στο Παρίσι και να το παίζει μοιραία γυναίκα! Επισκέπτεται τον μέντορα της τον Von Croy και εκεί που τα λένε κάτι γίνεται, ένας θόρυβος, μια μαυρίλα, ένας χαμός και αυτός σκοτώνεται. Η Lara έχει βέβαια αίματα στα χέρια της αλλά δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία. Ακούγονται περιπολικά (άμεση επέμβαση – όνομα και πράγμα!) και η Lara προσπαθεί, με την βοήθεια σας φυσικά, να δραπετεύσει.



Πάνε οι Αφρικές, οι Ινδίες, τα Μεξικά τώρα μόνο Ευρώπη, Λονδίνο – Παρίσι –Βιέννη (σαν δρομολόγιο της Ολυμπιακής). Παίρνετε τον ταξιδιωτικό οδηγό φοράτε και το πέδιλο με την κάλτσα και ξεκινάτε. Τα γραφικά του παιχνιδιού ήταν αρκετά καλά και για την εποχή του και σε σύγκριση με τους προκατόχους του. Δεν έλεγες ΟΥΑΟΥ αλλά δεν μέτραγες και τα pixel στην μούρη της Lara όπως στα προηγούμενα παιχνίδια. Και οι χώροι που εξερευνείτε είναι καλοφτιαγμένοι και με το στυλ τις κάθε πόλης.

Στο χειρισμό οι δημιουργοί του παιχνιδιού μας έδωσαν να καταλάβουμε. Κυριολεκτικά! Αν θες να τερματίσεις το παιχνίδι απέδειξε ότι το αξίζεις! Τι θες να σου κάνουν; Να σε πάρουν από το χέρι και να σε πάνε στο τέρμα; Όχι κύριε, θα φτύσεις αίμα για να μάθεις να χειρίζεσαι την πρωταγωνίστρια και να την μάθεις δηλαδή αυτή πάλι τα δικά της θα κάνει που να χτυπιέσαι! Ό,τι καινοτομία ήθελαν να παρουσιάσουν σε αυτό τον τίτλο απέτυχε παταγωδώς και αμφιβάλλω αν και οι ίδιοι οι δημιουργοί κατάφεραν να παίξουν το παιχνίδι χωρίς να θελήσουν έστω και μία φορά να πετάξουν το Dual Shock 2 στο κεφάλι της Lara που τα ζητάει ο οργανισμός της!



Το παιχνίδι αξίζει να αγοραστεί μόνο για συλλεκτικούς λόγους, που είναι και ο λόγος που το έχω και εγώ. Αν παίρνετε ηρεμιστικά διπλασιάστε την δόση πριν βάλετε το DVD στην κονσόλα. Αν είστε τύπος S&M καλή διασκέδαση!