font resizer

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα PlayStation 2. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα PlayStation 2. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ελληνικά περιοδικά για video games

Τι ωραίες εποχές την δεκαετία του ’90, που πήγαινα στην κυρα-Κούλα την περιπτερού και χάζευα ολόκληρο σταντ με περιοδικά για βιντεοπαιχνίδια μέχρι να αποφασίσω που θα πάει το χαρτζιλίκι μου! Δε λέω καλές και άγιες οι εποχές του internet που μαθαίνω για την κυκλοφορία του GTA V πριν ξεκινήσει την ανάπτυξη του η Rockstar αλλά δεν συγκρίνεται με τις 50 σελίδες γυαλιστερό χαρτί για διάβασμα χωρίς τον κίνδυνο η μυωπία να ξεπεράσει σε αριθμό τα δάχτυλα ενός χεριού μιας χελώνας νίντζα. Η ιστορία του ειδικού τύπου για ηλεκτρονικά παιχνίδια στην Ελλάδα είναι πλούσια και βοήθησε στην γενικότερη άνθηση της βιομηχανίας στη χώρα. Μπορεί αρκετά από τα περιοδικά που ακολουθούν να ήταν μεταφράσεις ξένων εντύπων αλλά σε μια εποχή που ο Έλληνας gamer είχε μηδαμινές πηγές πληροφόρησης, βοήθησαν στην ενημέρωση και «εκπαίδευση» πολλών από εμάς. Ας γυρίσουμε, λοιπόν πίσω το χρόνο σε μια αναδρομή στην ιστορία και να δούμε μερικά από τα περιοδικά για console video games που κυκλοφόρησαν στη χώρα μας.


Gamer
Το περιοδικό Gamer ήταν το πρώτο έντυπο που ασχολούνταν αποκλειστικά με τα video games στην Ελλάδα. Κυκλοφόρησε το 1993 ως ένθετο του περιοδικού USER. Κάλυπτε μηχανήματα όπως Super NES, Mega Drive, Game Boy και Game Gear με news, previews, reviews, cheats και γενικά ήταν ένα πλήρες περιεχομένου, ένθετο έντυπο για την εποχή του.


GamePro
Το πρώτο περιοδικό για video games που είχε στο εξώφυλλο του τιμή και barcode (λέμε τώρα) ήταν το περιοδικό GamePro το 1995. Με την συνταγή (και την ύλη) του αντίστοιχου ξένου κατάφερε να γίνει ένα από τα δημοφιλέστερα περιοδικά του χώρου αφού κυκλοφόρησε για 12 συναπτά έτη. Στα πρώτα χρόνια αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από μεταφρασμένα κείμενα αλλά μετέπειτα απέκτησε δικό του χαρακτήρα και δικούς του συντάκτες. Μετά από αρκετά σκαμπανεβάσματα με αλλαγές εκδοτικών οίκων, συντακτών, περιεχομένου κ.α. μας αποχαιρέτισε με το τελευταίο του τεύχος το 2007 έχοντας καλύψει σχεδόν 3 γενιές κονσολών.


Games

Το 1997 μέσα στην τρέλα και το άνοιγμα της αγοράς από το Playstation κυκλοφορεί το περιοδικό Games. Το έντυπο ήταν κατά κάποιο τρόπο η εξέλιξη των ολιγοσέλιδων αφιερωμάτων του περιοδικού Αλμανάκο στα βιντεοπαιχνίδια- αφού άνηκαν στον ίδιο εκδοτικό οίκο. Το περιοδικό ήταν τόσο δημοφιλές που είχε δική του εκπομπή για βιντεοπαιχνίδια στο Mad TV (Mad Games) και είχε διοργανώσει εκδηλώσεις αφιερωμένες στα games με τον τίτλο Games Festival. Το Games ήταν, μαζί με το GamePro, τα δημοφιλέστερα ελληνικά έντυπα για video games της χώρας, με φανατικούς αναγνώστες. Μετά από 13 χρόνια συνεχούς παρουσίας στο περίπτερο της γειτονιάς μας, το Games έκλεισε με το τελευταίο τεύχος να κυκλοφορεί στις αρχές του 2010 και μαζί του κατέρρευσε και το ράφι με τα multiformat ελληνικά περιοδικά.


Pixel N.G.

Το 1996 το «παραδοσιακό» Pixel γράφει το GAME OVER και κλείνει μια μακρά – επιτυχημένη περίοδο στον χώρο των υπολογιστών. Το 1997 αποφασίζεται η επανακυκλοφορία του περιοδικού σύμφωνα με τις επιταγές της μόδας και εγένετο Pixel Next Generation ένα περιοδικό αποκλειστικά για console games. Το εγχείρημα δεν κράτησε πολύ μιας και το περιοδικό πλέον στόχευε σε διαφορετικό κοινό από αυτό που άφησε πίσω του με τους home computers και έτσι το Game Over ήταν αναπόφευκτο για δεύτερη φορά παρά την ποιότητα και τις δυνατότητες του εντύπου.


PlayStation Magazine
Με την απόλυτα επιτυχημένη πορεία του Playstation παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα δεν θα αργούσε να έρθει και το, αποκλειστικά για την κονσόλα, περιοδικό. Το έντυπο κυκλοφόρησε το 1997 και μας συντρόφευε για αρκετά χρόνια μέχρι και την έλευση του OPS2 Magazine. Φυσικά ήταν καθαρά μετάφραση του αντίστοιχου Αγγλικού με το απαραίτητο συνοδευτικό demo CD σε κάθε τεύχος.


Sega Power
Κοντά στον βασιλικό… ποτίζεται και η γλάστρα. Το Saturn δεν πήγαινε και πολύ καλά αλλά αφού οι Πλεϋστεϊσιονάδες (όπως έλεγε γνωστό περιοδικό τότε!) είχαν δικό τους περιοδικό οι Sega fans δεν θα έμεναν έτσι. Το Sega Power κυκλοφόρησε το 1997 και ασχολούνταν κυρίως με παιχνίδια του Saturn αλλά είχε και κάτι ψιλά από Mega Drive και Game Gear συν ένα demo CD για Saturn σε κάθε τεύχος. Εννοείται ότι ήταν και αυτό μετάφραση του Αγγλικού αντίστοιχου εντύπου (Saturn Power) και δυστυχώς είχε την τύχη της κονσόλας που εκπροσωπούσε, με ελάχιστα τεύχη να κυκλοφορούν.


Nintendo World

Και να τι έλειπε να συμπληρωθεί η 32/64μπιτη γενιά! Το Nintendo World κυκλοφόρησε το 1998 και ασχολούνταν με παιχνίδια του Ν64, λίγες σελίδες αφιερωμένες στο «με το ένα χειριστήριο στον τάφο» Super NES και ακόμα πιο λίγες στο «περιμένω να βγουν τα Pokemon για να κάνω δυναμικό comeback» GameBoy. Και μια ακόμα μετάφραση στα ελληνικά έντυπα χωρίς, αυτό να σημαίνει ότι έλειπε η ποιότητα.


PlayStation Tips

Το 1998 ενώ το Playstation ήταν στον κολοφώνα της δόξας του απέκτησε και ξεχωριστό περιοδικό για walkthroughs και cheats. Το ότι ήταν μετάφραση του αντίστοιχου Αγγλικού και το ότι περιείχε demo CD είναι δεδομένα!


Play
Το 2000 και ενώ η βιομηχανία βρισκόταν σε μεταβατική περίοδο καθώς ετοιμαζόταν να μπει για τα καλά στη νέα γενιά κονσολών με το Dreamcast να κυκλοφορεί περίπου ένα χρόνο στα μέρη μας και το PS2 να απέχει 2-3 μήνες από το launch κυκλοφορεί το περιοδικό Play. Στόχευε σε διευρυμένο κοινό προσπαθώντας να ικανοποιήσει console και pc gamers. Ήταν αρκετά περιεκτικό και μας ερχόταν με συνοδευτικό CD (με demo για pc) δυστυχώς, όμως η κυκλοφορία του διακόπηκε μετά από λίγα τεύχη.


PS2 magazine

Το 2001 και αφού το PS2 είχε ένα, περίπου χρόνο στην χώρα μας χωρίς αποκλειστικό, για την κονσόλα, έντυπο κυκλοφορεί το ανεπίσημο PS2 magazine προσπαθώντας να καλύψει το κενό. Το περιοδικό συνοδευόταν από DVD με video νέων παιχνιδιών για το PS2.


PS tips

Αναβιώνοντας στιγμές της προηγούμενης γενιάς κυκλοφορεί σχεδόν ταυτόχρονα με το PS2 magazine το PS tips. Το περιοδικό ήταν διμηνιαίο και περιείχε walkthroughs και cheats για τις κονσόλες Playstation (PSone, PS2).


PlayStation 2 Official Magazine

Το 2003 έρχεται στην Ελλάδα το επίσημο περιοδικό του PS2 όπως πρέπει… Με τις μεταφράσεις του και το demo DVD δηλαδή! Κυκλοφορούσε μέχρι να έρθει ο διάδοχος του και να το ενσωματώσει στην ύλη του.


PlayOn!

Η απόπειρα του εκδοτικού οίκου που μας έδωσε το Pixel να ξαναμπεί στον χώρο των περιοδικών για video games γίνεται με το PlayOn το 2005. Το έντυπο κυκλοφόρησε στην ανατολή της τωρινής γενιάς μηχανημάτων κοντά στο launch του Xbox360 αλλά κάλυπτε κυρίως παιχνίδια της προηγούμενης. Παρά την ποιότητα του εντύπου, το μεράκι και την όρεξη των συντακτών κυκλοφόρησαν μόλις 6 τεύχη αφήνοντας μας με την χαρά…


PlayStation Official Magazine

Και ερχόμαστε στο μοναδικό – ελληνικό- περιοδικό αποκλειστικά για βιντεοπαιχνίδια που θα βρείτε αν πάτε σήμερα στο περίπτερο (για αύριο δεν ξέρω). Το Official Playstation Magazine μας ήρθε το 2008 απευθυνόμενο σε κατόχους κονσολών Playstation (PS3, PSP και μια τζούρα PS2). Εννοείται ότι είναι μετάφραση του Αγγλικού και εννοείται ότι έχει demo Blu-Ray! Απ’ το ολότελα…


Και ερωτώ αγαπητοί, συναγωνιστές gamers: Ποιος ψέκασε; Ποια επιδημία έπεσε πάνω στα περιοδικά; Ποιος πήγε και άπλωσε τα ρούχα στη ταράτσα; Οι νέα γενιά gamers απαξιώνει τόσο πολύ τα έντυπα για χάρη του διαδικτύου που αυτά σταματούν να κυκλοφορούν; Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι θα λέγαμε όχι σε ένα καλογραμμένο – φθηνό περιοδικό για το αγαπημένο μας χόμπι. Τότε γιατί τέτοιο θανατικό; Τα ελληνικά έντυπα ακολουθούν απλώς τα αντίστοιχα ξένα, και μειώνονται ή μήπως η ελληνική πραγματικότητα είναι αυτή που καθιστά απαγορευτική την έκδοση τους; Μήπως είμαι παλιομοδίτης, συντηρούκλα και οπισθοδρομικός που ζητάω εν έτη 2010 ενημέρωση – και - από περιοδικό αντί να αναπαυθώ – μόνο - στις ανέσεις του internet; Η συνύπαρξη αυτών των δύο είναι αδύνατη ή μήπως υπάρχει μια μέση λύση; Πολλά ερωτήματα, που δεν βρίσκω απάντηση. Αλλά τι να σου κάνει, ένα μυαλό κι αυτό καμένο…

Τσίγκινο Joystick Awards


Καλά τα Golden Joystick Awards καλά και τα BAFTA αλλά έχουν καταντήσει γραφικά. Συγγνώμη αλλά ακόμα και το 3χρονο ανιψάκι μου με λοβοτομή μπορεί να σκεφτεί πιο πρωτότυπες κατηγορίες από το «Game of the Year Award» και «Best FPS». Λίγη φαντασία δεν βλάπτει. Αφού λοιπόν στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμη κάποιο event βράβευσης του αγαπημένου μας χόμπι αυτό εδώ το blog ξεκινάει την βράβευση των «Τσίγκινο Joystick Awards» με την ελπίδα να γίνει θεσμός αλλά και πηγή έμπνευσης. Οι νικητές επιλέχθηκαν σύμφωνα με αντικειμενικά κριτήρια και πήραν τα «Τσίγκινα Joysticks» τους με την αξία τους. Enjoy!

Και το βραβείο πηγαίνει:

Software


Βραβείο παιχνιδιού «Δεν μου φτάνει το εξώφυλλο για τον τίτλο θέλω πανό του ΠΑΟΚ»
Νικητής: Final Fantasy Crystal Chronicles: My life as a Dark Lord
Runner up: Marc Ecko's Getting Up: Contents Under Pressure

Βραβείο παιχνιδιού «Τα βιβλία μου είναι γαμάτα, οι ταινίες μου βλέπονται, τα παιχνίδια μου τα φτιάχνει η ΕΑ»
Νικητής: Harry Potter series
Runner up: Lord of the Rings series

Βραβείο παιχνιδιού «Senario??? Den katalavaino ellinika»
Νικητής: Super Mario series
Runner up: Little Big Planet

Βραβείο παιχνιδιού «Ρόμπα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι»
Νικητής: Just Dance
Runner up: Wii music

Βραβείο παιχνιδιού «Άχου το μωρέ»
Νικητής: Little Big Planet
Runner up: Animal Crossing

Βραβείο παιχνιδιού «Πες μας τι πίνεις;»
Νικητής: Flower
Runner up: REZ

Βραβείο παιχνιδιού «Σεμινάριο για ορθοπεδικούς»
Νικητής: Mortal Kombat series
Runner up: God of War series

Βραβείο παιχνιδιού «Κλαίει η μάνα μου στο μνήμα»
Νικητής: Fragile Dreams: Farewell Ruins of the Moon
Runner up: Heavy Rain

Βραβείο παιχνιδιού «Που στο τέλος του ονόματος του δεν έχει αριθμό ή ημερομηνία»
Νικητής: Shadow of the Colossus
Runner up: Bayonetta

Βραβείο παιχνιδιού «Που το παίζεις ξύνοντας την μύτη σου»
Νικητής: Endless Ocean
Runner up: SingStar

Βραβείο παιχνιδιού «Που ο πρωταγωνιστής πηδάει πιο πολύ και από πορνοστάρ σε όργιο»
Νικητής: Prince of Persia: The Forgotten Sands
Runner up: Super Mario series

Βραβείο παιχνιδιού «Τα στήθια σου σαν γάλατα γαργάλατα, γαργάλατα»
Νικητής: Dead or Alive series
Runner up: Leisure Suit Larry series

Βραβείο παιχνιδιού «Πήγαινε στη γωνία να δεις αν έρχομαι»
Νικητής: Duke Nukem Forever
Runner up: Sadness

Βραβείο παιχνιδιού «Α εσύ είσαι; Δεν σε γνώρισα ντυμένη»
Νικητής: Lara Croft - Lara Croft: The Guardian of Light
Runner up: Jill Valentine – Resident Evil 5

Βραβείο παιχνιδιού «Έχω κάτι φόλες, φρεσκότατες»
Νικητής: Nintendogs
Runner up: Duck Hunt

Βραβείο παιχνιδιού «Πως κατάντησες έτσι σαν το γκόλου μ’»
Νικητής: Prince – Prince of Persia: The forgotten Sands
Runner up: Max Payne - Max Payne 3

Βραβείο παιχνιδιού «Όλοι οι καλοί χωράνε»
Νικητής: World of Warcraft
Runner up: MAG

Βραβείο παιχνιδιού «Μη φας έχουμε γλάρο»
Νικητής: Cooking mama
Runner up: Iron Chef

Βραβείο παιχνιδιού «Πες αλεύρι; Ο AVGN σε γυρεύει»
Νικητής: Ju-on The Grudge
Runner up: Imagine Babysitter


Hardware



Βραβείο κονσόλας «Με χειριστήριο που το παράκανε με τις λαβές»
Νικητής: N64

Βραβείο κονσόλας «Που το redesign σημαίνει αλλάζω χρώμα και προσθέτω features που έπρεπε να έχω από το launch»
Νικητής: Xbox 360

Βραβείο κονσόλας «Αγαπημένης του Μπαρμπαρόσα»
Νικητής: PSP
Runner up: PSone

Βραβείο κονσόλας «Με χαμηλότερο προσδόκιμο ζωής από την Αιθιοπία»
Νικητής: Virtual Boy
Runner up: Dreamcast

Βραβείο κονσόλας «Με ηλίθιο όνομα έως 3 γράμματα»
Νικητής: Wii
Runner up: 3DO

Βραβείο κονσόλας «Δεν μας φτάνουν 2 χέρια για να τη χειριστούμε»
Νικητής: Nintendo DS
Runner up: Atari Jaguar

Βραβείο κονσόλας «Του 2006 με χειριστήριο του 1997»
Νικητής: PS3


Βραβείο κονσόλας «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη»
Νικητής: PS2
Runner up: GameBoy

Driven to Destruction / Test Drive: Eve of Destruction (PS2, Xbox)

Ποιο NFS; Ποιο Gran Turismo, Ποιο Forza; Με κοροϊδεύετε; Θα παίξω ΕΓΩ παιχνίδι με γυαλισμένο αμάξι και όλα τα εξαρτήματα στην θέση τους; Για ποιον με περάσατε; Για κανένα τζιτζιφιόγκο (που το θυμήθηκα;); Αν το αμάξι δεν έχει το γρέζι του, την γρατσουνιά του, την πόρτα του συνοδηγού και το καπό να λείπουν με τι μούτρα θα το κυκλοφορήσω στον δρόμο; Πως θα βγω στην γειτονιά; Ε;

Φυσικά και μου αρέσουν οι driving simulators, τι ερώτηση; Γι' αυτό παίζω το Driven to Destruction. Ζώντας στην Ελλάδα δεν θεωρώ το Gran Turismo και πολύ ρεαλιστικό (συγγνώμη αλλά ποιος “ανώμαλος” οδηγεί έτσι;) αλλά το Driven to Destruction που εξομοιώνει την οδήγηση στην εθνική/επαρχιακή/κατσικόδρομο. Άλλωστε το λέει και ο Κ.Ο.Κ. (που;): Τρέχα κι άσε τους άλλους να σε κυνηγάνε...


Διαλέγουμε ένα αυτοκίνητο (αν μπορείς να πεις αυτοκίνητο ένα σωρό λαμαρίνες στηριγμένες πάνω σε 4 ρόδες) από την μάντρα και ριχνόμαστε στους αγώνες. Σκοπός στο παιχνίδι είναι να τρακάρεις και να κάνεις όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ζημιά στα αντίπαλα αυτοκίνητα σε μια σειρά από events όπως: κυνηγήστε στην νεκροφόρα, αυτοκινητό-σφαιρο, πέτα τον αντίπαλο από το ρινγκ, διέλυσε το αμάξι του αντιπάλου πετώντας του κότες... και άλλα εμπνευσμένα. Νικητής ανακηρύσσεται εκείνος που θα πετύχει περισσότερους πόντους εναντίων των αντίπαλων αυτοκινήτων.

Καλός χειρισμός, αν και την θέλει την ώρα του για να τον συνηθίσεις (είπαμε ρεαλισμός). Τα γραφικά είναι καλογυαλισμένα (ειρωνεία) κάνοντας τα αυτοκίνητα πραγματικά άσχημα (αυτός ήταν και ο σκοπός τους φαντάζομαι) και τις πίστες, τρισάθλιες αρένες (σαν μάντρες ένα πράγμα). Καλή καταστροφή αυτοκινήτων (αυτό έλειπε) και όμορφες συγκρούσεις. Πραγματικά ΠΟΛΥ καλό soundtrack με Hoobastang (Out of Control, Same Direction), Rob Zombie ( Never Gonna Stop), Sum 41 (Still Waiting) και άλλα, πολύ καλά-δυναμικά και εντός κλίματος κομμάτια. Στην έκδοση του Xbox μπορείτε να βάλετε και τα δικά σας κομμάτια, ενώ στο PS2 ακούτε συνεχώς μόνο τα 7 προεπιλεγμένα.


Εμπρός λοιπόν... τι το έχεις το Kadett / Starlet / Hugo στο οικοπεδάκι στα Τουρκοβούνια και κάθεται; Δείξε μας τον πραγματικό σου εαυτό κι βγάλε το άχτι σου πάνω στους άλλους οδηγούς (στο game πάντα...) που την είδαν ξαφνικά “οδηγάρες” και τρέχουν μέσα στο όριο κυκλοφορίας και εντός γραμμών – πως τολμάνε;

SingStar (PlayStation 2, PlayStation 3)

Έχεις δηλώσει συμμετοχή στο Fame Story, το X-Factor, το Dream Show, τα Παρατράγουδα και δεν σε δέχτηκαν; Τραγουδάς μόνος σου στο μπάνιο; Παίρνεις τσατσάρα και ξεγοφιάζεσαι στο χορό μπροστά από τον καθρέφτη; Τότε η σειρά SingStar είναι φτιαγμένη για σένα, αδικημένε αοιδέ που χαραμίζεσαι στα μπάνια και τους καθρέφτες αντί να είσαι πρώτο όνομα στη μαρκίζα, με 15 χορευτές, δικό σου μπουζουκτσή και να πέφτει χαλάζι το γαρύφαλλο.

Η κονσόλα σου μπορεί, πλέον, εκτός από το να σε βάλει σε φανταστικά μέρη (σε εμπόλεμες ζώνες, σε μυθικά βασίλεια, στη ζούγκλα, στην κουζίνα...) να απογειώσει και την καριέρα σου – την καλλιτεχνική τουλάχιστον. Οι τσιρίδες/γκαρίδες/ουρλιαχτά θα σε τοποθετήσουν στο καλλιτεχνικό στερέωμα (και κατ' επέκταση στα μεσημεριανά πάνελ) και θα δείξουν στα reality που σε απέρριψαν τι έχασαν (ποιος Νίνο, ποια Καλομοίρα, ποιος Dante;).



Εκεί που εξομοιώνεται καλύτερα η καριέρα του τραγουδιστή είναι όταν συνδεθεί και η κάμερα του PlayStation. Τότε θα μπορείτε να γυρίσετε και τα δικά σας video clip. Δεν θα είναι, φυσικά, σε σκηνοθεσία Γκάβαλου/Καπετανίδη (και μεταξύ μας, μάλλον καλύτερα) αλλά η σκηνική σας παρουσία δεν θα μπορέσει να επισκιαστεί από το μονοκάμερο και χωρίς εφέ video του eye toy.

Από rock και pop, μπαλάντες και μπιτάκια μέχρι disco και country (ο Χριστός και η μάνα του τι θα ακούσουμε ακόμα) το karaoke game τα έχει όλα. Μπορεί να μην έχει μεγαθήρια όπως Πανταζής, Αντύπας, 'Έφη Σαρρή αλλά ψιλoαντέχονται και οι Madonna, Elvis, Sugababes.



Όταν φτάσετε, με το καλό, στον κολοφώνα της δόξας σας, μην ξεχάσετε ποιος σας βοήθησε να φτάσατε εκεί που φτάσατε (και όχι δεν εννοώ το PlayStation αγαθοί αναγνώστες) και να του ανταποδώσετε τα ανάλογα (μερίδιο εννοώ φυσικά – το ευχαριστώ τι να το κάνω; να το βάλω στο Wii να παίξω hardcore game…)

Κουβαλήστε την παρέα στο σπίτι, αρπάξτε τα μικρόφωνα και αφήστε την γιαγιά στον πάνω όροφο και παλεύει με τα κουδούνια, τα τηλέφωνα και την οστεοπόρωση.

Σταυρώστε με...

Harry Potter and the Chamber of Secrets (PS2, Xbox, GameCube, PlayStation)

Είσαι φαν του Harry Potter; Έχεις διαβάσει όλα τα βιβλία, έχεις δει όλες τις ταινίες και σου αρέσει πολύ η μυθολογία και ο κόσμος που έχει δημιουργήσει η J.K. Rowling; Τότε μακριά από τα παιχνίδια!! Ειδικά το Chamber of Secrets είναι το Harry Potter game το οποίο ελάχιστη σχέση έχει με την ιστορία του βιβλίου / ταινίας. Καμία επαφή! O Harry Potter πάει στο Burrow (για να σκοτώσει ένα πλυντήριο), στην Diagon Alley (για να βρει τα βιβλία που έχασε η Τζίνι), στο Απαγορευμένο Δάσος (για να σώσει τον Ρον από την whomping willow). Βρε ΕA στο ρημαδοHogwarts θέλω να πάω. Να κάνω τις βόλτες μου, να πλακωθώ με τον Μαλφοϊ, να παίξω quidditch, να κοροϊδέψω την Κλαίουσα Μυρτιά... Τι με πιλατεύεις με fetch missions και ανούσια mini games; Καλά κάποια στιγμή πάμε στο Hogwarts αλλά αφού μας έχει βγει η ψυχή να κάνουμε χιλιαδυό άσχετα.


Το ξέρατε εσείς ότι ο Λούσιους Μαλφοϊ δίνει το βιβλίο (το ημερολόγιο του Αντον Χερτ) στην Τζίνι από οίκτο, λέγοντάς της (περίπου) “Κρίμα είσαι φτωχή παρακατιανιά, πάρε ένα βιβλίο που δεν έχεις ψωμί να βάλεις στο στόμα σου”! Ήμαρτον! Κι όμως αν η ταινία αποκλίνει μια φορά από το βιβλίο τότε το παιχνίδι αποκλίνει 69 φορές όχι από το βιβλίο αλλά από την ταινία. Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή φτιάχνω πουλόβερ για τα παιδιά μου που έχουν οστρακιά και δεν το βάζουμε εμείς το κρέας στο στόμα μας Τούλα μου! Τόσο χάλια…

Ο χειρισμός του παιχνιδιού είναι απλοϊκός και εύχρηστος (απευθύνεται κυρίως σε παιδιά - αλλά σκασίλα μας). Η κάμερα είναι λίγο σπασαρχ*δικη γιατί δεν μας δίνεται η ελευθερία περιστροφής της αλλά μόνο η μετακίνηση της υπό γωνία – καλά κρασιά. Τα γραφικά είναι πολύχρωμα και μαγικά (τι ειρωνεία...) και οι χαρακτήρες, αφού τότε δεν είχε τα δικαιώματα η ΕΑ για τους ηθοποιούς, είναι λίγο άσχετοι αλλά παρόλα αυτά καλοσχεδιασμένοι (για το 2002).


Αν το παιχνίδι δεν λεγόταν Harry Potter αλλά Τσικιτίτας θα ήταν μια χαρά για πεντάχρονα με ADD, αλλά με το όνομα Harry Potter είχαμε άλλες προσδοκίες. Οι μετέπειτα τίτλοι έχουν μεγαλύτερη σχέση με το σενάριο (όχι ο Βολντεμορτ δεν ζητάει συγγνώμη από τον Harry Potter και στο τέλος γίνονται φίλοι) και είναι πιο ευχάριστοι για τους φανατικούς της σειράς.

ΑΒΑΝΤΑ ΚΕΝΤΑΒΡΑ στο παιχνίδι και πάμε γι' άλλα!

Leisure Suit Larry: Magna Cum Laude (PS2, Xbox)

Τι ρατσισμός είναι αυτός κύριοι; Kratos, Dante, Solid Snake, Marcus Fenix, Nathan Drake. Όλοι, σχεδόν, οι πρωταγωνιστές των video games πρέπει να είναι ψηλοί, αρρενωποί και γυμνασμένοι; Και μετά μιλάμε για ρεαλισμό... Που είναι η κοιλίτσα, η μεγάλη, γαμψή μύτη, το αραιό μαλλί, το αποβλακωμένο βλέμμα; Αυτό το κενό στα ρεαλιστικά video games ήρθε να καλύψει το Leisure Suit Larry. Εδώ λοιπόν αναλαμβάνετε τον ρόλο του κοντού, άσχημου λιγούρη που το μόνο που ζητάει από τη ζωή του είναι να “ρίξει” όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες. Και μπορεί να είναι σαν ανάποδο γαμώτο αλλά δεν είναι σαβουρογάμης. Μόνο καρακατακουκλάρες παίρνει. Ψηλές, αδύνατες με πλούσια τα ελέη (και φτωχά τα πάνω διαμερίσματα που βλέπουν εγκέφαλο). Και αυτές πέφτουν! Αν είχαν όλες οι γυναίκες τόσο χαμηλά τον πήχη θα ήμασταν ευτυχισμένοι! Αλλά δυστυχώς δεν... (όπως λέει και ένας συνάδελφος blogger “Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο από μία χοντρή με αυτοπεποίθηση” – http://kagouras.blogspot.com).


Το παιχνίδι είναι free roaming και σας αφήνει να κινήστε σε ένα χώρο που αποτελείται από το κολέγιο που σπουδάζει ο Larry και την υπόλοιπη πόλη που ξεκλειδώνει σταδιακά και έχει φυσικά καταστήματα, εστιατόρια, στριπτιτζάδικα κ.τ.λ. Σε κάθε χώρο υπάρχουν διαφορετικές γυναίκες που έχει βάλει στόχο ο Larry και μέσω διαφόρων αποστολών - mini games προσπαθεί να τις ρίξει στο κρεβάτι (πάτωμα, τραπέζι, καρέκλα, πολυέλαιο). Fetch missions, rhythm games, χειρισμός σπερματοζωαρίου και άλλα εμπνευσμένα mini games συμπεριλαμβάνονται στον τίτλο τα οποία είναι διασκεδαστικά στην αρχή αλλά κάπως επαναλαμβανόμενα και κουραστικά μετά από λίγη ώρα ενασχόλησης με το παιχνίδι. Όμορφα, καρτουνίστικα γραφικά, ευχάριστος ήχος (αν και οι γκόμενες πιο πολύ τσιρίζουν παρά μιλάνε) και εύκολος χειρισμός με καλή απόκριση το κάνουν πιο προσιτό.

Στην Ευρώπη κυκλοφόρησε η uncut version η οποία τα δείχνει όλα και δεν ντρέπεται γι' αυτό (φτου της). Στο Αμέρικα κυκλοφόρησε μια πιο soft έκδοση με μωσαϊκό (μπορεί και παρκέ) να καλύπτει τα επίμαχα σημεία, με το οποίο όμως χάνεται η μαγεία του παιχνιδιού!! Μετά το ξανασκέφτηκαν και κυκλοφόρησαν και εκεί την uncut έκδοση. Σιγά μην έχαναν...


Πρόκειται, τέλος, για ένα παιχνίδι με αρκετό χιούμορ (καλά δεν θα κατουρηθείτε από τα γέλια, αλλά σίγουρα θα χαμογελάσετε αρκετές φορές) και με διασκεδαστικό περιεχόμενο. Κατά τη γνώμη μου δε συγκρίνεται με τα παλιά παιχνίδια Larry αλλά δεν παύει να είναι μια καλή εξέλιξη του παιχνιδιού για τις σύγχρονες κονσόλες. Καλό σας φυστίκωμα!

Need for Speed Underground 2 (PS2, Xbox, GameCube)

Είσαι κάγκουρας; Θες το αυτοκίνητο σου να φωσφορίζει σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο, την ζάντα να γυαλίζει σαν χρυσό δόντι, την μηχανή σου να μουγκρίζει σαν γαϊδούρι με ανοιξιάτικες κάψες; Τότε η σειρά Need for Speed Underground (N.S.F.U.) είναι φτιαγμένη για σένα.

Το Need for Speed ξεκίνησε σαν ακόμη ένα racing παιχνίδι πίσω στα 32bit αλλά το 2003 και καθώς η σειρά είχε ξεφτίσει πήρε μια ενδιαφέρουσα τροπή με το Underground. Το παιχνίδι ασχολούνταν με “φτιαγμένα” αυτοκίνητα και με παράνομους αγώνες δρόμου σε αντίθεση με τους “συνηθισμένους” αγώνες αυτοκινήτων και police chases που ασχολούνταν η σειρά τα προηγούμενα χρόνια. Drift, drag, sprint, circuit είναι τα είδη αγώνων που πήραμε μέρος στο πρώτο N.S.F.U. και φυσικά δεν λείπουν και από τη συνέχεια του.


Το N.S.F.U.2 είναι ένα sandbox παιχνίδι που σας ξαμολάει σε μια πόλη που δεν ξημερώνει ποτέ (η αγαπημένη πόλη του κόμη Δράκουλα). Σας βάζει να τρέξετε σε αγώνες, να αναβαθμίσετε το αυτοκίνητο σας ακόμη και να βγάλετε φωτογραφίες του αμαξιού σας για εξώφυλλα περιοδικών. Θα αρχίσετε με ένα απλό, συμβατικό, άσχημο (για τα δεδομένα του παιχνιδιού) αυτοκίνητο και με τον καιρό θα βρεθείτε με ολόκληρη μάντρα από “φτιαγμένα” αμάξια με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου πάνω τους (ήρθες πάλι(ε) τρελό καρναβάλι(ε)) και με τόσα κιλά λαμαρίνα και πλαστικό που θα χρειαστούν αιώνες αφοσίωσης από τη μητέρα φύση για να ανακυκλωθούν.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι αρκετά προσεγμένα και ο φωτισμός της πόλης (Bayview το όνομα αυτής, αχαλίνωτη έμπνευση!) εκθαμβωτικός. Γενικά η πόλη λάμπει όπως και τα αυτοκίνητα που οδηγείτε τα οποία είναι πολύ λεπτομερή (για την εποχής τους). Μόνη παραφωνία στα γραφικά είναι τα χωρίς λεπτομέρειες και φαντασία αυτοκίνητα που κυκλοφορούν ξέμπαρκα στην πόλη (ταξί, επιβατικά, φορτηγάκια, ντάτσουν με καρπούζια, καντέτ με γριές στο τιμόνι κ.α.) τα οποία δεν βλέπονται αλλά στην τελική ποιος νοιάζεται; Αρκεί το δικό μας αυτοκίνητο να είναι το ωραιότερο και εκτυφλωτικότερο όλων!


Για τον ήχο τι να πω (ή μάλλον να γράψω). Καταπληκτικό soundtrack με πολύ αγαπημένα κομμάτια που δένουν με το παιχνίδι (και περνούν πολύ ωραία μαζί στην CPU και αυτό περνάει στον gamer). Όλα τα ηχητικά εφέ του παιχνιδιού είναι αρκετά καλά, και ότι περιμένουμε από το είδος (να ακούς τα γκάζια και τα νίτρα να βγάζουν άναρθρες κραυγές αγωνίας) και τελικά σε βάζουν στο κλίμα (και στην κλιμακτήριο μη σου πω) να τρέξεις και να κερδίσεις.

Το N.S.F.U.2 την εποχή που κυκλοφόρησε ήταν πρωτότυπο και έκανε μόδα το συγκεκριμένο είδος racing, τώρα το έχουν ξεχειλώσει το genre και δεν έχει εξελιχθεί περαιτέρω. Καλή και συλλεκτική αγορά με εγγυημένη διασκέδαση για όλους τους λάτρεις του αυτοκινήτου (και του τριωδίου) εκεί έξω!

Tomb Raider: The Angel of Darkness (PS2)

Αρκετά με τα καλά παιχνίδια… Ήρθε η ώρα για λίγο αυτομαστίγωμα. Και πoιο είναι το κατάλληλο παιχνίδι για να προσφέρει ατελείωτες ώρες μαζοχιστικού gameplay και ανείπωτου ηλεκτρονικού πόνου; Μα φυσικά το Angel of Darkness! Ένα παιχνίδι φτιαγμένο για όλους εσάς που σας αρέσουν τα «ξινά»… Γιατί τι ζητήσαμε πίσω το 2003 από την EIDOS κύριοι; Μια next gen Lara για το PS2 μας. Και μας την έδωσε! Σε όλο της το μεγαλείο. Το παιχνίδι ήταν bug free, είχε την κάμερα που κάθε 3d παιχνίδι ζητάει την Πρωτοχρονιά από τον Αη Βασίλη και φυσικά είχε τον καλύτερο χειρισμό που έχεις συναντήσει σε παιχνίδι από τότε που ξεκίνησαν τα 3d action/adventure games (από το Tomb Raider 1 δηλαδή). Και αυτό ακριβώς είναι το Angel of Darkness το Tomb Raider 1 με καλύτερα γραφικά! Μπράβο EIDOS που μετά από 7 χρόνια κατάφερες να ξανακάνεις τον χειρισμό του PSX μόδα!

Αφού βγάλαμε τα απωθημένα μας στην δύσμοιρη την EIDOS, που ευτυχώς μετά από εκείνη την τραγωδία έβγαλε το Legend και η Lara γλίτωσε από το να κάνει καριέρα στα κόκκινα φανάρια για να βγάλει το ψωμί της, ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο. Είχαμε αφήσει την Lara θαμμένη σε ένα τάφο στο The Last Revelation, το Chronicles δεν το μετράμε όχι μόνο γιατί εξιστορούσε μέσω flash backs αλλά γιατί ήταν ότι του φανεί του λωλοστεφανή, την μια η Lara στο βουνό την άλλη στο παρτέρι ούτε η Λόρα στο μικρό σπίτι στο λιβάδι τέτοια ανεμελιά! Αυτό δεν ήταν Tomb Raider αλλά τα στρουμφάκια με 5 νούμερο σουτιέν! Αφού λοιπόν την αφήσαμε στον τάφο την βρίσκουμε ζωντανή (και υπερβολικά ντυμένη – μακρύ παντελόνι και σακάκι;;;;;) να βολτάρει στο Παρίσι και να το παίζει μοιραία γυναίκα! Επισκέπτεται τον μέντορα της τον Von Croy και εκεί που τα λένε κάτι γίνεται, ένας θόρυβος, μια μαυρίλα, ένας χαμός και αυτός σκοτώνεται. Η Lara έχει βέβαια αίματα στα χέρια της αλλά δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία. Ακούγονται περιπολικά (άμεση επέμβαση – όνομα και πράγμα!) και η Lara προσπαθεί, με την βοήθεια σας φυσικά, να δραπετεύσει.



Πάνε οι Αφρικές, οι Ινδίες, τα Μεξικά τώρα μόνο Ευρώπη, Λονδίνο – Παρίσι –Βιέννη (σαν δρομολόγιο της Ολυμπιακής). Παίρνετε τον ταξιδιωτικό οδηγό φοράτε και το πέδιλο με την κάλτσα και ξεκινάτε. Τα γραφικά του παιχνιδιού ήταν αρκετά καλά και για την εποχή του και σε σύγκριση με τους προκατόχους του. Δεν έλεγες ΟΥΑΟΥ αλλά δεν μέτραγες και τα pixel στην μούρη της Lara όπως στα προηγούμενα παιχνίδια. Και οι χώροι που εξερευνείτε είναι καλοφτιαγμένοι και με το στυλ τις κάθε πόλης.

Στο χειρισμό οι δημιουργοί του παιχνιδιού μας έδωσαν να καταλάβουμε. Κυριολεκτικά! Αν θες να τερματίσεις το παιχνίδι απέδειξε ότι το αξίζεις! Τι θες να σου κάνουν; Να σε πάρουν από το χέρι και να σε πάνε στο τέρμα; Όχι κύριε, θα φτύσεις αίμα για να μάθεις να χειρίζεσαι την πρωταγωνίστρια και να την μάθεις δηλαδή αυτή πάλι τα δικά της θα κάνει που να χτυπιέσαι! Ό,τι καινοτομία ήθελαν να παρουσιάσουν σε αυτό τον τίτλο απέτυχε παταγωδώς και αμφιβάλλω αν και οι ίδιοι οι δημιουργοί κατάφεραν να παίξουν το παιχνίδι χωρίς να θελήσουν έστω και μία φορά να πετάξουν το Dual Shock 2 στο κεφάλι της Lara που τα ζητάει ο οργανισμός της!



Το παιχνίδι αξίζει να αγοραστεί μόνο για συλλεκτικούς λόγους, που είναι και ο λόγος που το έχω και εγώ. Αν παίρνετε ηρεμιστικά διπλασιάστε την δόση πριν βάλετε το DVD στην κονσόλα. Αν είστε τύπος S&M καλή διασκέδαση!