font resizer

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Playstation 3. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Playstation 3. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ελληνικά περιοδικά για video games

Τι ωραίες εποχές την δεκαετία του ’90, που πήγαινα στην κυρα-Κούλα την περιπτερού και χάζευα ολόκληρο σταντ με περιοδικά για βιντεοπαιχνίδια μέχρι να αποφασίσω που θα πάει το χαρτζιλίκι μου! Δε λέω καλές και άγιες οι εποχές του internet που μαθαίνω για την κυκλοφορία του GTA V πριν ξεκινήσει την ανάπτυξη του η Rockstar αλλά δεν συγκρίνεται με τις 50 σελίδες γυαλιστερό χαρτί για διάβασμα χωρίς τον κίνδυνο η μυωπία να ξεπεράσει σε αριθμό τα δάχτυλα ενός χεριού μιας χελώνας νίντζα. Η ιστορία του ειδικού τύπου για ηλεκτρονικά παιχνίδια στην Ελλάδα είναι πλούσια και βοήθησε στην γενικότερη άνθηση της βιομηχανίας στη χώρα. Μπορεί αρκετά από τα περιοδικά που ακολουθούν να ήταν μεταφράσεις ξένων εντύπων αλλά σε μια εποχή που ο Έλληνας gamer είχε μηδαμινές πηγές πληροφόρησης, βοήθησαν στην ενημέρωση και «εκπαίδευση» πολλών από εμάς. Ας γυρίσουμε, λοιπόν πίσω το χρόνο σε μια αναδρομή στην ιστορία και να δούμε μερικά από τα περιοδικά για console video games που κυκλοφόρησαν στη χώρα μας.


Gamer
Το περιοδικό Gamer ήταν το πρώτο έντυπο που ασχολούνταν αποκλειστικά με τα video games στην Ελλάδα. Κυκλοφόρησε το 1993 ως ένθετο του περιοδικού USER. Κάλυπτε μηχανήματα όπως Super NES, Mega Drive, Game Boy και Game Gear με news, previews, reviews, cheats και γενικά ήταν ένα πλήρες περιεχομένου, ένθετο έντυπο για την εποχή του.


GamePro
Το πρώτο περιοδικό για video games που είχε στο εξώφυλλο του τιμή και barcode (λέμε τώρα) ήταν το περιοδικό GamePro το 1995. Με την συνταγή (και την ύλη) του αντίστοιχου ξένου κατάφερε να γίνει ένα από τα δημοφιλέστερα περιοδικά του χώρου αφού κυκλοφόρησε για 12 συναπτά έτη. Στα πρώτα χρόνια αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από μεταφρασμένα κείμενα αλλά μετέπειτα απέκτησε δικό του χαρακτήρα και δικούς του συντάκτες. Μετά από αρκετά σκαμπανεβάσματα με αλλαγές εκδοτικών οίκων, συντακτών, περιεχομένου κ.α. μας αποχαιρέτισε με το τελευταίο του τεύχος το 2007 έχοντας καλύψει σχεδόν 3 γενιές κονσολών.


Games

Το 1997 μέσα στην τρέλα και το άνοιγμα της αγοράς από το Playstation κυκλοφορεί το περιοδικό Games. Το έντυπο ήταν κατά κάποιο τρόπο η εξέλιξη των ολιγοσέλιδων αφιερωμάτων του περιοδικού Αλμανάκο στα βιντεοπαιχνίδια- αφού άνηκαν στον ίδιο εκδοτικό οίκο. Το περιοδικό ήταν τόσο δημοφιλές που είχε δική του εκπομπή για βιντεοπαιχνίδια στο Mad TV (Mad Games) και είχε διοργανώσει εκδηλώσεις αφιερωμένες στα games με τον τίτλο Games Festival. Το Games ήταν, μαζί με το GamePro, τα δημοφιλέστερα ελληνικά έντυπα για video games της χώρας, με φανατικούς αναγνώστες. Μετά από 13 χρόνια συνεχούς παρουσίας στο περίπτερο της γειτονιάς μας, το Games έκλεισε με το τελευταίο τεύχος να κυκλοφορεί στις αρχές του 2010 και μαζί του κατέρρευσε και το ράφι με τα multiformat ελληνικά περιοδικά.


Pixel N.G.

Το 1996 το «παραδοσιακό» Pixel γράφει το GAME OVER και κλείνει μια μακρά – επιτυχημένη περίοδο στον χώρο των υπολογιστών. Το 1997 αποφασίζεται η επανακυκλοφορία του περιοδικού σύμφωνα με τις επιταγές της μόδας και εγένετο Pixel Next Generation ένα περιοδικό αποκλειστικά για console games. Το εγχείρημα δεν κράτησε πολύ μιας και το περιοδικό πλέον στόχευε σε διαφορετικό κοινό από αυτό που άφησε πίσω του με τους home computers και έτσι το Game Over ήταν αναπόφευκτο για δεύτερη φορά παρά την ποιότητα και τις δυνατότητες του εντύπου.


PlayStation Magazine
Με την απόλυτα επιτυχημένη πορεία του Playstation παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα δεν θα αργούσε να έρθει και το, αποκλειστικά για την κονσόλα, περιοδικό. Το έντυπο κυκλοφόρησε το 1997 και μας συντρόφευε για αρκετά χρόνια μέχρι και την έλευση του OPS2 Magazine. Φυσικά ήταν καθαρά μετάφραση του αντίστοιχου Αγγλικού με το απαραίτητο συνοδευτικό demo CD σε κάθε τεύχος.


Sega Power
Κοντά στον βασιλικό… ποτίζεται και η γλάστρα. Το Saturn δεν πήγαινε και πολύ καλά αλλά αφού οι Πλεϋστεϊσιονάδες (όπως έλεγε γνωστό περιοδικό τότε!) είχαν δικό τους περιοδικό οι Sega fans δεν θα έμεναν έτσι. Το Sega Power κυκλοφόρησε το 1997 και ασχολούνταν κυρίως με παιχνίδια του Saturn αλλά είχε και κάτι ψιλά από Mega Drive και Game Gear συν ένα demo CD για Saturn σε κάθε τεύχος. Εννοείται ότι ήταν και αυτό μετάφραση του Αγγλικού αντίστοιχου εντύπου (Saturn Power) και δυστυχώς είχε την τύχη της κονσόλας που εκπροσωπούσε, με ελάχιστα τεύχη να κυκλοφορούν.


Nintendo World

Και να τι έλειπε να συμπληρωθεί η 32/64μπιτη γενιά! Το Nintendo World κυκλοφόρησε το 1998 και ασχολούνταν με παιχνίδια του Ν64, λίγες σελίδες αφιερωμένες στο «με το ένα χειριστήριο στον τάφο» Super NES και ακόμα πιο λίγες στο «περιμένω να βγουν τα Pokemon για να κάνω δυναμικό comeback» GameBoy. Και μια ακόμα μετάφραση στα ελληνικά έντυπα χωρίς, αυτό να σημαίνει ότι έλειπε η ποιότητα.


PlayStation Tips

Το 1998 ενώ το Playstation ήταν στον κολοφώνα της δόξας του απέκτησε και ξεχωριστό περιοδικό για walkthroughs και cheats. Το ότι ήταν μετάφραση του αντίστοιχου Αγγλικού και το ότι περιείχε demo CD είναι δεδομένα!


Play
Το 2000 και ενώ η βιομηχανία βρισκόταν σε μεταβατική περίοδο καθώς ετοιμαζόταν να μπει για τα καλά στη νέα γενιά κονσολών με το Dreamcast να κυκλοφορεί περίπου ένα χρόνο στα μέρη μας και το PS2 να απέχει 2-3 μήνες από το launch κυκλοφορεί το περιοδικό Play. Στόχευε σε διευρυμένο κοινό προσπαθώντας να ικανοποιήσει console και pc gamers. Ήταν αρκετά περιεκτικό και μας ερχόταν με συνοδευτικό CD (με demo για pc) δυστυχώς, όμως η κυκλοφορία του διακόπηκε μετά από λίγα τεύχη.


PS2 magazine

Το 2001 και αφού το PS2 είχε ένα, περίπου χρόνο στην χώρα μας χωρίς αποκλειστικό, για την κονσόλα, έντυπο κυκλοφορεί το ανεπίσημο PS2 magazine προσπαθώντας να καλύψει το κενό. Το περιοδικό συνοδευόταν από DVD με video νέων παιχνιδιών για το PS2.


PS tips

Αναβιώνοντας στιγμές της προηγούμενης γενιάς κυκλοφορεί σχεδόν ταυτόχρονα με το PS2 magazine το PS tips. Το περιοδικό ήταν διμηνιαίο και περιείχε walkthroughs και cheats για τις κονσόλες Playstation (PSone, PS2).


PlayStation 2 Official Magazine

Το 2003 έρχεται στην Ελλάδα το επίσημο περιοδικό του PS2 όπως πρέπει… Με τις μεταφράσεις του και το demo DVD δηλαδή! Κυκλοφορούσε μέχρι να έρθει ο διάδοχος του και να το ενσωματώσει στην ύλη του.


PlayOn!

Η απόπειρα του εκδοτικού οίκου που μας έδωσε το Pixel να ξαναμπεί στον χώρο των περιοδικών για video games γίνεται με το PlayOn το 2005. Το έντυπο κυκλοφόρησε στην ανατολή της τωρινής γενιάς μηχανημάτων κοντά στο launch του Xbox360 αλλά κάλυπτε κυρίως παιχνίδια της προηγούμενης. Παρά την ποιότητα του εντύπου, το μεράκι και την όρεξη των συντακτών κυκλοφόρησαν μόλις 6 τεύχη αφήνοντας μας με την χαρά…


PlayStation Official Magazine

Και ερχόμαστε στο μοναδικό – ελληνικό- περιοδικό αποκλειστικά για βιντεοπαιχνίδια που θα βρείτε αν πάτε σήμερα στο περίπτερο (για αύριο δεν ξέρω). Το Official Playstation Magazine μας ήρθε το 2008 απευθυνόμενο σε κατόχους κονσολών Playstation (PS3, PSP και μια τζούρα PS2). Εννοείται ότι είναι μετάφραση του Αγγλικού και εννοείται ότι έχει demo Blu-Ray! Απ’ το ολότελα…


Και ερωτώ αγαπητοί, συναγωνιστές gamers: Ποιος ψέκασε; Ποια επιδημία έπεσε πάνω στα περιοδικά; Ποιος πήγε και άπλωσε τα ρούχα στη ταράτσα; Οι νέα γενιά gamers απαξιώνει τόσο πολύ τα έντυπα για χάρη του διαδικτύου που αυτά σταματούν να κυκλοφορούν; Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι θα λέγαμε όχι σε ένα καλογραμμένο – φθηνό περιοδικό για το αγαπημένο μας χόμπι. Τότε γιατί τέτοιο θανατικό; Τα ελληνικά έντυπα ακολουθούν απλώς τα αντίστοιχα ξένα, και μειώνονται ή μήπως η ελληνική πραγματικότητα είναι αυτή που καθιστά απαγορευτική την έκδοση τους; Μήπως είμαι παλιομοδίτης, συντηρούκλα και οπισθοδρομικός που ζητάω εν έτη 2010 ενημέρωση – και - από περιοδικό αντί να αναπαυθώ – μόνο - στις ανέσεις του internet; Η συνύπαρξη αυτών των δύο είναι αδύνατη ή μήπως υπάρχει μια μέση λύση; Πολλά ερωτήματα, που δεν βρίσκω απάντηση. Αλλά τι να σου κάνει, ένα μυαλό κι αυτό καμένο…

Τσίγκινο Joystick Awards


Καλά τα Golden Joystick Awards καλά και τα BAFTA αλλά έχουν καταντήσει γραφικά. Συγγνώμη αλλά ακόμα και το 3χρονο ανιψάκι μου με λοβοτομή μπορεί να σκεφτεί πιο πρωτότυπες κατηγορίες από το «Game of the Year Award» και «Best FPS». Λίγη φαντασία δεν βλάπτει. Αφού λοιπόν στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμη κάποιο event βράβευσης του αγαπημένου μας χόμπι αυτό εδώ το blog ξεκινάει την βράβευση των «Τσίγκινο Joystick Awards» με την ελπίδα να γίνει θεσμός αλλά και πηγή έμπνευσης. Οι νικητές επιλέχθηκαν σύμφωνα με αντικειμενικά κριτήρια και πήραν τα «Τσίγκινα Joysticks» τους με την αξία τους. Enjoy!

Και το βραβείο πηγαίνει:

Software


Βραβείο παιχνιδιού «Δεν μου φτάνει το εξώφυλλο για τον τίτλο θέλω πανό του ΠΑΟΚ»
Νικητής: Final Fantasy Crystal Chronicles: My life as a Dark Lord
Runner up: Marc Ecko's Getting Up: Contents Under Pressure

Βραβείο παιχνιδιού «Τα βιβλία μου είναι γαμάτα, οι ταινίες μου βλέπονται, τα παιχνίδια μου τα φτιάχνει η ΕΑ»
Νικητής: Harry Potter series
Runner up: Lord of the Rings series

Βραβείο παιχνιδιού «Senario??? Den katalavaino ellinika»
Νικητής: Super Mario series
Runner up: Little Big Planet

Βραβείο παιχνιδιού «Ρόμπα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι»
Νικητής: Just Dance
Runner up: Wii music

Βραβείο παιχνιδιού «Άχου το μωρέ»
Νικητής: Little Big Planet
Runner up: Animal Crossing

Βραβείο παιχνιδιού «Πες μας τι πίνεις;»
Νικητής: Flower
Runner up: REZ

Βραβείο παιχνιδιού «Σεμινάριο για ορθοπεδικούς»
Νικητής: Mortal Kombat series
Runner up: God of War series

Βραβείο παιχνιδιού «Κλαίει η μάνα μου στο μνήμα»
Νικητής: Fragile Dreams: Farewell Ruins of the Moon
Runner up: Heavy Rain

Βραβείο παιχνιδιού «Που στο τέλος του ονόματος του δεν έχει αριθμό ή ημερομηνία»
Νικητής: Shadow of the Colossus
Runner up: Bayonetta

Βραβείο παιχνιδιού «Που το παίζεις ξύνοντας την μύτη σου»
Νικητής: Endless Ocean
Runner up: SingStar

Βραβείο παιχνιδιού «Που ο πρωταγωνιστής πηδάει πιο πολύ και από πορνοστάρ σε όργιο»
Νικητής: Prince of Persia: The Forgotten Sands
Runner up: Super Mario series

Βραβείο παιχνιδιού «Τα στήθια σου σαν γάλατα γαργάλατα, γαργάλατα»
Νικητής: Dead or Alive series
Runner up: Leisure Suit Larry series

Βραβείο παιχνιδιού «Πήγαινε στη γωνία να δεις αν έρχομαι»
Νικητής: Duke Nukem Forever
Runner up: Sadness

Βραβείο παιχνιδιού «Α εσύ είσαι; Δεν σε γνώρισα ντυμένη»
Νικητής: Lara Croft - Lara Croft: The Guardian of Light
Runner up: Jill Valentine – Resident Evil 5

Βραβείο παιχνιδιού «Έχω κάτι φόλες, φρεσκότατες»
Νικητής: Nintendogs
Runner up: Duck Hunt

Βραβείο παιχνιδιού «Πως κατάντησες έτσι σαν το γκόλου μ’»
Νικητής: Prince – Prince of Persia: The forgotten Sands
Runner up: Max Payne - Max Payne 3

Βραβείο παιχνιδιού «Όλοι οι καλοί χωράνε»
Νικητής: World of Warcraft
Runner up: MAG

Βραβείο παιχνιδιού «Μη φας έχουμε γλάρο»
Νικητής: Cooking mama
Runner up: Iron Chef

Βραβείο παιχνιδιού «Πες αλεύρι; Ο AVGN σε γυρεύει»
Νικητής: Ju-on The Grudge
Runner up: Imagine Babysitter


Hardware



Βραβείο κονσόλας «Με χειριστήριο που το παράκανε με τις λαβές»
Νικητής: N64

Βραβείο κονσόλας «Που το redesign σημαίνει αλλάζω χρώμα και προσθέτω features που έπρεπε να έχω από το launch»
Νικητής: Xbox 360

Βραβείο κονσόλας «Αγαπημένης του Μπαρμπαρόσα»
Νικητής: PSP
Runner up: PSone

Βραβείο κονσόλας «Με χαμηλότερο προσδόκιμο ζωής από την Αιθιοπία»
Νικητής: Virtual Boy
Runner up: Dreamcast

Βραβείο κονσόλας «Με ηλίθιο όνομα έως 3 γράμματα»
Νικητής: Wii
Runner up: 3DO

Βραβείο κονσόλας «Δεν μας φτάνουν 2 χέρια για να τη χειριστούμε»
Νικητής: Nintendo DS
Runner up: Atari Jaguar

Βραβείο κονσόλας «Του 2006 με χειριστήριο του 1997»
Νικητής: PS3


Βραβείο κονσόλας «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη»
Νικητής: PS2
Runner up: GameBoy

Τα video games έχουν… αντίδια

Εκτός από τις προκλητικά ελαφροντυμένες πρωταγωνίστριες, την μπόλικη βία με καρεκλοπόδαρα αίματος και την, τα τελευταία χρόνια, μεγάλη δόση σεξ η βιντεογκεϊμική βιομηχανία σοκάρει και με την επιθετική στρατηγική της. Έχετε δει εσείς ποτέ μια εταιρεία δίσκων ή κινηματογράφου να κράζει μια άλλη ή να βασίζει διαφημιστική καμπάνια εστιάζοντας στα αρνητικά του αντιπάλου;;; Όλοι με το «σεις» και με το «σας» είναι. Τι καταπληκτική ταινία που κάνατε, και τι υπέροχο CD που βγάλατε, και που τα βρήκατε αυτά τα ουάου σκηνικά και θα ξεράσω τον παστουρμά και την στραπατσάδα που έφαγα με όλη αυτή την ευγένεια. Από μέσα τους όμως εύχονται να τους καεί η μονταζιέρα και να τους γκρεμοτσακιστεί ο μπούμαν. Γιατί ο χώρος των videogames δεν είναι η Δρούζα να λένε τα καλά λόγια η μια εταιρεία στη άλλη, ούτε επίδειξη σεμέν και δαντέλας μετά τεΐου. Η τεστοστερόνη και η αδρεναλίνη είναι αυτές που οδηγούν την βιομηχανία. Μπορεί στην «δική» μας την βιομηχανία να έχουμε, στην χάση και στη φέξη, τα γλυκανάλατα μας αλλά έχουμε και τα κατάστηθα μαχαιρώματα! Ας δούμε μερικά από αυτά:

Direct μαχαίρωμα από εταιρεία σε εταιρεία

Microsoft vs Sony

Η Sony εκτός του ότι μας έκανε την καρδιά περιβόλι πίσω στο 2006 όταν ανακοίνωσε ότι δεν θα κυκλοφορήσει το PS3 στην Ευρώπη ταυτόχρονα με τις υπόλοιπες αγορές, έδωσε δικαιώματα στη Microsoft να της την πει. Και η λατρεμένη Microsoft δεν έχασε την ευκαιρία, μέχρι ποταμόπλοιο νοίκιασε για να της χαλάσει το αργοπορημένο launch ακόμη και σαρκαστική ιστοσελίδα ανέβασε:




Sony you’re late
Shouldn’t Have Kept You Waiting.org(ια)

Sega vs Nintendo

Εκτός από προκλητικές διαφημίσεις όπως αυτή εδώ ή αυτή την δεκαετία του ’90 η Sega είχε τόσο επιθετική στρατηγική που από τις διαφημίσεις του Mega Drive (Genesis) δεν έβλεπες τα θετικά του μηχανήματος αλλά τα αρνητικά του αντιπάλου. Το περίφημο «Genesis does what Nintendon’t» αλλά και το «Starting November 20th these things (N64, PlayStation) will become doorsteps» του 1998 πριν το launch του Dreamcast κάνουν την Sega και τους διαφημιστές της να φαίνονται αρκετά καλόπαιδα στα μάτια μας.


Genesis does what Nintendon’t


Blast Processing

Sony εναντίων όλων


Όχι που θα καθόταν με σταυρωμένα τα χέρια η Sony. Εκτός από τις κατά καιρούς προκλητικοαλαζονικές δηλώσεις δεν θα άφηνε και τις διαφημίσεις της χωρίς μια δόση κώνειου κερασμένου εξαιρετικά…


Πιου, πιου, πιου


Κατέβα ρε Mario κάτω αν είσαι άντρας…


Καρακαταdirect μαχαίρωμα από τύπο σε εταιρεία

EGM vs Sony


«Το PS3 δεν έχει τίτλους, είναι ακριβό, δεν πουλάει, κανείς δεν θέλει το Blu-ray, είναι τρίτο και καταϊδρωμένο», και άλλα μηνύματα «αγάπης» έστελνε ο τύπος, ηλεκτρονικός και μη, στη Sony για το στερνοπαίδι της τον πρώτο καιρό κυκλοφορίας του PS3 αλλά το EGM είναι αυτό που έκανε το μεγάλο βήμα για να ξυπνήσει την κοιμισμένη Sony…

Πάρε, πάρε, πάρε. Εδώ η τομάτα η φρέσκια. Για γεμιστά, για σαλάτα, για PS3. Πάρε κόσμε


Next Generation vs Nintendo

Κάτι αντίστοιχο με αυτό που έζησε η Sony πριν λίγο καιρό είχε αντιμετωπίσει και η Nintendo με την «θερμή» υποδοχή του N64 από το κοινό και τον τύπο την προηγούμενη δεκαετία… «Δεν υπάρχουν αρκετά παιχνίδια, γιατί χρησιμοποιεί πάλι cartridges, γιατί το PlayStation είναι πρώτο» γιατί μαμά;

7 χρόνια γρουσουζιά τουλάχιστον…μέχρι να βγει το DS δηλαδή!


Ειρηνιστές…

Υπάρχουν και αυτοί που θέλουν να φέρουν τις εταιρείες πιο κοντά…με τον δικό τους ανώμαλο τρόπο. Άντε μετά να πεις ότι είσαι hardcore gamer και να μην σε παρεξηγήσουν…

SingStar (PlayStation 2, PlayStation 3)

Έχεις δηλώσει συμμετοχή στο Fame Story, το X-Factor, το Dream Show, τα Παρατράγουδα και δεν σε δέχτηκαν; Τραγουδάς μόνος σου στο μπάνιο; Παίρνεις τσατσάρα και ξεγοφιάζεσαι στο χορό μπροστά από τον καθρέφτη; Τότε η σειρά SingStar είναι φτιαγμένη για σένα, αδικημένε αοιδέ που χαραμίζεσαι στα μπάνια και τους καθρέφτες αντί να είσαι πρώτο όνομα στη μαρκίζα, με 15 χορευτές, δικό σου μπουζουκτσή και να πέφτει χαλάζι το γαρύφαλλο.

Η κονσόλα σου μπορεί, πλέον, εκτός από το να σε βάλει σε φανταστικά μέρη (σε εμπόλεμες ζώνες, σε μυθικά βασίλεια, στη ζούγκλα, στην κουζίνα...) να απογειώσει και την καριέρα σου – την καλλιτεχνική τουλάχιστον. Οι τσιρίδες/γκαρίδες/ουρλιαχτά θα σε τοποθετήσουν στο καλλιτεχνικό στερέωμα (και κατ' επέκταση στα μεσημεριανά πάνελ) και θα δείξουν στα reality που σε απέρριψαν τι έχασαν (ποιος Νίνο, ποια Καλομοίρα, ποιος Dante;).



Εκεί που εξομοιώνεται καλύτερα η καριέρα του τραγουδιστή είναι όταν συνδεθεί και η κάμερα του PlayStation. Τότε θα μπορείτε να γυρίσετε και τα δικά σας video clip. Δεν θα είναι, φυσικά, σε σκηνοθεσία Γκάβαλου/Καπετανίδη (και μεταξύ μας, μάλλον καλύτερα) αλλά η σκηνική σας παρουσία δεν θα μπορέσει να επισκιαστεί από το μονοκάμερο και χωρίς εφέ video του eye toy.

Από rock και pop, μπαλάντες και μπιτάκια μέχρι disco και country (ο Χριστός και η μάνα του τι θα ακούσουμε ακόμα) το karaoke game τα έχει όλα. Μπορεί να μην έχει μεγαθήρια όπως Πανταζής, Αντύπας, 'Έφη Σαρρή αλλά ψιλoαντέχονται και οι Madonna, Elvis, Sugababes.



Όταν φτάσετε, με το καλό, στον κολοφώνα της δόξας σας, μην ξεχάσετε ποιος σας βοήθησε να φτάσατε εκεί που φτάσατε (και όχι δεν εννοώ το PlayStation αγαθοί αναγνώστες) και να του ανταποδώσετε τα ανάλογα (μερίδιο εννοώ φυσικά – το ευχαριστώ τι να το κάνω; να το βάλω στο Wii να παίξω hardcore game…)

Κουβαλήστε την παρέα στο σπίτι, αρπάξτε τα μικρόφωνα και αφήστε την γιαγιά στον πάνω όροφο και παλεύει με τα κουδούνια, τα τηλέφωνα και την οστεοπόρωση.

Σταυρώστε με...

Limited - Unlimited σημειώσατε 2


Αυτό το άρθρο είναι συλλεκτικό και σε limited edition, με μια φιγούρα του συγγραφέα και μια γιγαντοαφίσα της Άννας Βίσση, δώρα μέσα στο πλαστικό-συλλεκτικό κουτί που μοιάζει με τεφροδόχο. ΜΟΝΟ ΜΕ 199,99€.



Νισάφι ladies and gentlemen (απευθύνομαι σε διεθνές κοινό αλλά δεν ξέρω πως είναι το νισάφι στην εγγλέζικη). Τα σύγχρονα παιχνίδια έχουν καταστρέψει την έννοια του συλλεκτικού. Για κάθε τριτοδεύτερο παιχνιδάκι που κυκλοφορεί μας βγάζουν και μια limited - συλλεκτική edition που μόνο limited δεν είναι μιας και διατίθενται σχεδόν τόσα κομμάτια όσα και για το απλό παιχνίδι. Και πάω εγώ, που μου αρέσει το παιχνίδι, μπορεί και ολόκληρο το franchise, να το αγοράσω σαν γνήσιος φαν (και να σκάσω και το minimum ποσό για συλλεκτική έκδοση που είναι σχεδόν 100 ευρώ) και βλέπω 5-6 κόπιες της “περιορισμένης” έκδοσης στα ράφια. Τι στο καλό την λες limited; Βάλε το un- μπροστά για να μην μπερδευόμαστε κι εμείς...


Κουκλάκια, βιβλιαράκια με artwork, αφίσες, χάρτες, δωρεάν extra χαρακτήρες–όπλα-δονητές και χίλιαδυο καλούδια μέσα σε πολλά κιλά πλαστικού που τα τιμολογούν ακόμη και Χ2 της τιμής του παιχνιδιού. Για ένα παιχνίδι του διαμετρήματος του GTA, για παράδειγμα, είναι λογικό, με τόση μεγάλη fanbase, να βγάλουν συλλεκτικές εκδόσεις (ακόμη και αν αυτές είναι λίγο γελοίες) αλλά όταν βλέπεις για ολοκαίνουρια franchise-wannabe παιχνίδια να κυκλοφορούν συλλεκτικές εκδόσεις (καλέ ποιανού είναι αυτή η φιγούρα που έχει “δώρο” μέσα στο κουτί;) τότε είναι που η έννοια του συλλεκτικού πάει για βρούβες και φέρνει πίσω κάπρι παντελόνι με ασορτί πουκάμισο και σαγιονάρα(;;;).

Έβγαλε η EIDOS το Batman Arkham Asylum σε συλλεκτική έκδοση (ας το δεχτούμε, ο Batman έχει άλλωστε star quality που λέγαν και στο Fame Story). Τι μου δίνεις καλή μου εταιρεία δώρο το μπούμερανγκ του σουπερήρωα “εντοιχισμένο” σε μια πλαστική βάση; Τι να το κάνω φίλτατοι; Να το βάλω πάνω στην βιβλιοθήκη δίπλα στην φιγούρα του Ezio να κάνουν παρέα; Ή να το ξεκολλήσω και να το πετάξω στο κεφάλι του 7χρονου γείτονα που μου ρίχνει την μπάλα στο παράθυρο (ο οποίος έχει πάρει το ίδιο);


Πολύ καλά παραδείγματα limited είναι οι εκδόσεις Kubrick για το GTA III και Vice City. Λίγα κομμάτια (3000 παγκοσμίως) και πολυπόθητα (τουλάχιστον για μένα!). Έτσι νιώθει ο φανατικός μιας σειράς ότι έχει αγοράσει κάτι πιο ξεχωριστό από τους άλλους (σαν τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το κουτί της Πανδώρας, το Duke Nukem Forever) και ότι έψαξε/έφαγε-τον-κόσμο/φίλησε-κατουρημένες-ποδιές για να το βάλει στην συλλογή του.

Γι' αυτό το post αλλού ξεκίνησα, αλλού ήθελα να πάω και αλλού κατέληξα, αλλά το συμπέρασμα μου είναι το ίδιο: κάντε το περιορισμένο - περιορισμένο και το συλλεκτικό – συλλεκτικό για να δώσετε σε κάποιον, που θέλει να πάρει κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι, να νιώσει ότι πραγματικά αγοράζει κάτι ξεχωριστό και σπάνιο (όπως η καρέτα -καρέτα, η μονάχους-μονάχους, οι Duran-Duran και άλλες λέξεις που βγάζουν νόημα μόνο Χ2)!!

(για όσους δεν ήταν το '90 σε ηλικία να εκτιμήσουν την ποιοτική μουσική, αναφέρω ότι στην φωτογραφία του τίτλου είναι οι 2Unlimited - που έκαναν τεράστια επιτυχία στο τέλος του περασμένου αιώνα με dance ηχορυπαντούχα-κομμάτια)

Assassin’s Creed (Playstation 3, Xbox 360)


Το Σωτήριον Έτος 1191 στην πόλη της Ιερουσαλήμ, κατά την περίοδο της 3ης Σταυροφορίας (η 1η και η 2η είχαν μεγάλη επιτυχία και είπαν να το κάνουν τριλογία), γινόταν της κακομοίρας. Ίντριγκες, αντιπαραθέσεις, σκάνδαλα, δολοφονίες… Εδώ ακριβώς (στις δολοφονίες) έρχεται ο Altair να συνεισφέρει. Ο Altair είναι πρόγονος του Desmond, ενός πτωχού πλην τίμιου μπάρμαν, ο οποίος πιάστηκε αιχμάλωτος από μία ερευνητική εταιρεία. Η εταιρεία Abstergo Industries θέλει να δοκιμάσει στον Desmond την νέα της συσκευή, το Animus, για να ανακαλέσει τις μνήμες του από τον προγονό του τον Altair. Γενικά το σενάριο του παιχνιδιού είναι ένα συμπούρμπουλο αλλά καθώς προχωράτε όλα αποκτούν μια λογική και μια συνοχή. Ο Altair εκεί που πήγαινε να κλέψει κάτι ανεκτίμητο (ένα διαμάντι, ένα ρουμπίνι, μια ταμπλέτα για τα κουνούπια) τον κάνουν τσακωτό και αναγκάζεται να σκοτώσει όλους όσους παρευρίσκονταν στην σεμνή εκείνη τελετή. Ο προϊστάμενος του όμως (ο αρχηγός των δολοφόνων ντε!) δεν είναι ευχαριστημένος με την πράξη αυτή γιατί, όπως λέει, αψήφησε τους 3 νόμους της συμμορίας (σύμφωνα με το άρθρο 22, παράγραφο 15 του συντάγματος των Assassins) αλλά επειδή είναι μεγαλόψυχος του δίνει μια δεύτερη ευκαιρία να επανορθώσει (να ’ναι καλά ο άνθρωπος). Του αναθέτει διάφορες αποστολές τις οποίες και φέρνοντας εις πέρας ο Altair ξανακερδίζει την θέση του στην οργάνωση. Στο σενάριο εμπλέκονται οι Ναΐτες ιππότες, οι Τεύτονες, ο Βασιλιάς της Αγγλίας, ο Ναός του Σολωμόντα (ο Mister Bean και ο Λιακόπουλος λείπουν) και άλλα γνωστά ιστορικά πρόσωπα (και κτίρια) με φιλικές συμμετοχές. Εν τω μεταξύ ο Desmond που «ζει» μέσα από τα μάτια του Altair όλη την ιστορία προσπαθεί να καταλάβει γιατί τον έχουν απαγάγει (καλός μουρόχαβλος είναι κι αυτός) και μερικές φορές προσπαθεί και να δραπετεύσει (καλά δεν σφίγγεται κιόλας, μάλλον του καλαρέσει εκεί).



Εσείς ελέγχετε εναλλάξ τον Altair και τον Desmond ανάλογα με την εποχή και με το σενάριο του παιχνιδιού. Ελέγχοντας τον Altair μπορείτε να εξερευνήσετε ελεύθερα ολόκληρη την πόλη. Μπορείτε να ξεγοφιαστείτε στο περπάτημα στα στενοσόκακα της περιοχής ή να γκρεμοτσακιστείτε άφοβα κάνοντας parkour (ναι αυτό που κάνουν τα δωδεκάχρονα και μπαίνουν στο γύψο) από ταράτσα σε ταράτσα και από μπαλκόνι σε μπαλκόνι. Ομολογώ ότι το parkour είναι πολύ ευχάριστος τρόπος μετακίνησης και πολύ απλός αρκεί να χρησιμοποιήσετε τον αναλογικό μοχλό προς οποιαδήποτε κατεύθυνση και ο Altair πηδάει, σκαρφαλώνει, τρέχει, κρύβεται και γενικά τα κάνει όλα (και συμφέρει). Το σύστημα μάχης είναι επίσης απλοποιημένο μιας και χρησιμοποιείτε ένα και μόνο κουμπί. Ο Desmond από την άλλη μόνο να περπατάει ξέρει (και αυτό όχι με ιδιαίτερη επιτυχία) και να αλληλεπιδρά με κάποια αντικείμενα και ανθρώπους, μέχρι εκεί.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι πολύ όμορφα και με τον αέρα της εποχής. Το animation είναι εξίσου καλό και δύσκολα θα δείτε τον Altair να επαναλαμβάνεται στις κινήσεις του. Οι περιοχές που θα εξερευνήσετε είναι γραφικές (σαν την Αράχοβα ένα πράγμα) και λεπτομερείς και θα πιάσετε τον εαυτό σας πολλές φορές να κάνει άσκοπες βόλτες χωρίς να ακολουθεί το σενάριο του παιχνιδιού. Οι χαρακτήρες είναι επίσης πολύ καλοσχεδιασμένοι. Ο Altair φοράει ένα διακριτικό συνολάκι (Dolce & Koudouna 325€) που ολοκληρώνεται με μια κουκούλα που του καλύπτει την καούκα. O Desmond είναι πιο απλά ντυμένος (από την δουλειά τον πήραν τον άνθρωπο) με ένα τζιν και μια μπλουζίτσα (από τα πανέρια της λαϊκής 2,5€).



Ο ήχος είναι επιβλητικός και αποπνέει την φρεσκάδα της εποχής (ναφθαλίνη δηλαδή). Το accent των κατοίκων είναι μια μίξη αγγλο-γαλλικο-αραβο-εβραϊκών που μας δείχνει ότι η Μέση Ανατολή δεν έχει Linguaphone ούτε και παράρτημα Στρατηγάκη.

Είναι must buy πρώτης γενιάς τίτλος των PS3 και 360 που σέβεται την ιστορία και τον εαυτό του (μη με ρωτήσετε από πού το κατάλαβα αυτό).
Πάω να προσκυνήσω τους ιερούς τόπους…που πάτησε ο Altair!